Die gastvrije en oerdemocratische SP

SP-Tweede Kamerlid Ronald van Raak en ik kennen elkaar. In de afgelopen jaren leken we soms zelfs een reizend circus: Jut en Jul debatteren over socialisme en liberalisme en alles wat daar tussenin zit. Zo herinner ik me een bijeenkomst van debatcafé Zout! in Oss, in het hol van de leeuw, waar op een zonnige zondagmiddag zo’n 300 mensen kwamen luisteren naar Huub Oosterhuis’ uitleg van het Bijbelse socialisme, en dus ook naar ons. Ronald zegt bij die gelegenheden dan altijd dat het sociaal-liberalisme niet bestaat, omdat het liberalisme nooit sociaal kan zijn. Dat is dus het omgekeerde van wat Bolkestein, Rutte etc. beweren, namelijk dat het liberalisme van zichzelf al sociaal is en dat bijvoegsel dus helemaal niet nodig heeft. Ik maak daarentegen graag onderscheid tussen sociale liberalen zoals ikzelf en asociale liberalen zoals Rutte, Bolkestein, Verdonk en Wilders.Niet lang geleden was ik weer eens bij een lezing van Ronald van Raak in de Amsterdamse studentensociëteit CREA. Het onderwerp was: vrijheid als politiek ideaal. Na afloop klaagde ik dat er zo weinig naar buiten kwam van interne meningsverschillen en heftige debatten binnen de SP, die er volgens Ronald wel degelijk waren. Hij beweerde dat het vooral aan de pers lag, die vrije toegang tot de congressen had, maar daarover nauwelijks rapporteerde. Toen ik hem vroeg of ik dan een keer als waarnemer een SP-congres zou kunnen bijwonen, zei hij: geen enkel probleem.

Na de zomer stuurde ik hem een mailtje met de vraag of ik welkom zou zijn op het SP-congres van eind november. Na vier weken stuurde ik nog maar eens een herinnering. Hierop kwam het antwoord dat hij helaas zijn toegangskaarten al had uitgedeeld, en dat de beste weg was om maar lid te worden van de SP. Die suggestie was voorzien van het emoticon :-), want hij weet ook wel dat voor mij geldt: over my dead body.

Onversaagd mailde ik vervolgens Arjen Vliegenthart, net als Ronald voormalig wetenschappelijk bureauman van de SP en tegenwoordig jeugdig senator voor die partij. Ik had hem al eens in een radio-discussie ontmoet, en hij deed ook mee aan een Waterland-debat in De Balie over individualisme en gemeenschapszin, waar hij opviel door zijn standpunt dat dat een zinloze discussie was. Geen antwoord.

Ondertussen had ik, eveneens bij de radio, kennisgemaakt met een ander Tweede Kamerlid van de SP, Jasper van Dijk. De discussie ging over de nationalistische trekjes van de SP, waarvan hij het bestaan heftig ontkende. Op mijn email-vraag of ik als waarnemer het aanstaande SP-congres zou kunnen bijwonen, antwoordde hij 1. dat hij niet ging over de uitnodigingen voor het congres en 2. dat de beste strategie was om maar lid te worden van de SP. Die laatste mededeling was voorzien van hetzelfde ironiserende emoticon

Ik zit nu met de handen in het haar. Zeker nu ik heb gehoord dat een voornaam discussiepunt op het congres zal zijn: de interne democratie. Het lijkt me spannend om daar bij te zijn. Van Raak en andere SP’ers zeggen altijd dat hun partij democratischer is dan alle andere partijen bij elkaar. Om mijn eigen glazen niet in te gooien zal ik het hier dan ook maar niet hebben over de affaire-Yildirim of over de 6 Statenleden en de 26 gemeenteraadsleden die inmiddels zijn vertrokken en/of hun zetels hebben meegenomen vanwege (zo zeggen zij) het gebrek aan democratie in de partij. Zelfs partijsecretaris Hans van Heijningen vindt dat ‘dat er te veel zijn’. Ik beperk me liever tot de volgende oproep aan Jan Marijnissen himself. Lieve Jan. Mag ik je via deze onsympathieke weg vriendelijk vragen om het novembercongres te mogen bezoeken, zonder lid te hoeven worden van je partij?

Categorie: congres, democratie, Ronald van Raak, SP