De overwinningsnederlaag van Jan Pronk. Pas in de vijfde en voorlaatste ronde legde hij het af tegen Liliane Ploumen. De partijtop durfde de confrontatie met de oude linkse boef en schersplijper niet aan, en kon zijn opluchting over de uitslag nauwelijks verbergen. De kiesprocedure is exemplarisch voor de huidige PvdA en de Nederlandse democratie. In plaats van een scherp profiel en de eerste keus ging de voorkeur uit naar een vaag profiel en de tweede keus. Niet de beste, maar de minst slechte won. Vanwege het draagvlak. Vanwege de coalitie. Vanwege de politieke cultuur.
De hypocrisie van Jacques Tichelaar. Die doet net alsof het besluit om geen referendum te willen houden over het Europese Hervormingsverdrag genomen is op ‘zuiver inhoudelijke’ gronden. De partij draait ten opzichte van het verkiezingsprogramma 180 graden. De politieke koehandel met het ontslagrecht wordt ontkend, maar blijkt toch gepleegd. De coalitiedwang zet de PvdA opnieuw in de klem. Tichelaar geeft een ‘indringende waarschuwing’ af aan de voorstanders van een referendum-initiatiefwet, die zielig spartelen onder dit machtswoord. Zal Paul Kalma, ‘het geweten van de fractie’, de enige zijn die hieraan mag meedoen, om zijn geweten te sussen, en omdat het qua stemverhoudingen toch geen kwaad meer kan? (Meer…)
